به گزارش روابط عمومی هیأت پزشکی ورزشی استان تهران، هماهنگی میان اعضای تیم حمایتی می‌تواند فشار روانی ورزشکار را کاهش دهد، مسیر بازتوانی را منظم‌تر کند و احتمال بازگشت شتاب‌زده و آسیب مجدد را کاهش دهد.
پزشک؛ ارزیابی آمادگی برای بازگشت
پزشک با بررسی وضعیت جسمانی ورزشکار، محدودیت‌های موجود را شناسایی و زمان مناسب بازگشت به فعالیت را تعیین می‌کند. تصمیم نهایی باید براساس نوع آسیب، روند درمان و میزان آمادگی ورزشکار گرفته شود، نه صرفاً مدت‌زمان سپری‌شده از مصدومیت.
فیزیوتراپیست؛ بازیابی توان حرکتی
بازیابی قدرت، دامنه حرکتی، تعادل و اصلاح الگوهای حرکتی از مهم‌ترین مسئولیت‌های فیزیوتراپیست است. وی همچنین ورزشکار را در مراحل مختلف بازتوانی هدایت می‌کند تا بازگشت به تمرین به‌صورت تدریجی و اصولی انجام شود.
روان‌شناس ورزشی؛ بازسازی آمادگی ذهنی
ترس از آسیب مجدد، کاهش اعتمادبه‌نفس و اختلال در تمرکز می‌تواند روند بازگشت را دشوار کند. روان‌شناس ورزشی با آموزش مهارت‌های ذهنی، به ورزشکار برای مدیریت نگرانی‌ها و بازیابی تمرکز و اعتمادبه‌نفس کمک می‌کند.
مربی؛ تنظیم فشار تمرین
مربی باید حجم و شدت تمرین را متناسب با شرایط ورزشکار تنظیم کند، بازخورد سازنده ارائه دهد و از افزایش شتاب‌زده فشار تمرینی جلوگیری کند. ارتباط مستمر مربی با تیم درمانی در این مرحله اهمیت ویژه‌ای دارد.
خانواده و هم‌تیمی‌ها؛ تقویت احساس حمایت
همراهی خانواده و هم‌تیمی‌ها، احساس تعلق و امنیت روانی ورزشکار را افزایش می‌دهد و فشار ناشی از دوری از تمرین و مسابقه را کاهش می‌دهد. این حمایت باید بدون اجبار ورزشکار به بازگشت زودهنگام انجام شود.
بازگشت موفق، نتیجه هماهنگی ورزشکار، مربی، تیم پزشکی و شبکه حمایتی اوست؛ نه تلاشی شتاب‌زده و انفرادی. تصمیم‌گیری مشترک و حرکت مرحله‌به‌مرحله، زمینه بازگشتی ایمن‌تر و پایدارتر را فراهم می‌کند.