جنگ از شدیدترین موقعیت‌های تنش‌زا برای انسان به شمار می‌آید و می‌تواند پیامدهای عمیق روان‌شناختی بر افراد و جوامع برجای بگذارد. در روان‌شناسی، «استرس جنگ» به مجموعه واکنش‌های هیجانی، شناختی و جسمانی گفته می‌شود که افراد در مواجهه مستقیم یا غیرمستقیم با شرایط جنگی تجربه می‌کنند. این استرس ممکن است در میان نظامیان، غیرنظامیان، کودکان و حتی افرادی که صرفاً اخبار جنگ را دنبال می‌کنند مشاهده شود.

از دیدگاه علمی، زمانی که فرد با تهدیدهای جدی مانند انفجار، ناامنی، از دست دادن عزیزان یا بی‌ثباتی اجتماعی مواجه می‌شود، دستگاه عصبی بدن وارد حالت «جنگ یا گریز» می‌شود. در این حالت هورمون‌هایی مانند آدرنالین و کورتیزول ترشح می‌شوند که به بدن کمک می‌کنند سریع‌تر واکنش نشان دهد. اگرچه این واکنش در کوتاه‌مدت برای بقا مفید است، اما تداوم آن می‌تواند به مشکلاتی مانند اضطراب مزمن، اختلال خواب، تحریک‌پذیری، مشکلات تمرکز و در برخی موارد اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) منجر شود.

یکی از گروه‌هایی که بیشترین آسیب را از استرس جنگ می‌بینند کودکان هستند. کودکان ممکن است احساس ناامنی شدید، کابوس‌های شبانه، وابستگی بیش از حد به والدین یا افت عملکرد تحصیلی را تجربه کنند. از سوی دیگر، بزرگسالان نیز ممکن است با احساس درماندگی، خشم، افسردگی و نگرانی دائمی درباره آینده مواجه شوند.

استرس جنگ پدیده‌ای پیچیده و چندبعدی است که می‌تواند آثار گسترده‌ای بر سلامت روان افراد داشته باشد. با این حال، آگاهی از ماهیت این استرس و به‌کارگیری راهکارهای علمی برای مدیریت آن می‌تواند نقش مهمی در کاهش آسیب‌های روانی و افزایش تاب‌آوری فردی و اجتماعی ایفا کند.