دوشنبه ۹ تیر ۱۳۹۳ - ۱۲:۵۲

وارض داروهای محرک سیستم اعصاب مرکزی

این دسته از داروها شامل تعداد زیادی از داروهای نسخه شده و قانونی مثل آمفتامین ها فرضیل پروپانول آمین و غیر قانونی مثل کوکائین می باشند. که بطرق مختلف باعث تحریک سیستم عصبی مرکزی می شوند. این داروها به طور معمول جهت افزایش هوشیاری ، رفع خستگی ،کاهش اشتها، معالجه برخی از خواب آلودگی ها و نیز به عنوان یک تدبیر درمانی در کودکان پر تحرک بکار می روند.


در
میان ورزشکاران داروهای محرک مغزی مختلف برای افزایش میزان انرژی ، دقت و
تمرکز حواس ، تحریک رفتاری و بالا بردن سطح هوشیاری استفاده می شوند.


بر اساس قدرت دارو ، میزان مصرف و تحمل ذاتی بدن فرد ، پس از مصرف این داروها طیفی از اثرات و نشانه های بالینی عارض می شوند.


کوکائین
یکی از این دسته داروها است که مصرف بی رویه آن امروزه به صورت یک واقعیت
دردناک در کشورهای پیشرفته و در حال توسعه در آمده است.


 کوکائین
بطور عمومی سیستم عصبی مرکزی را تحریک می نماید.در انسان این اثر تحریکی
ابتدا بصورت نوعی احساس شادابی و سر خوشی ظاهر می شود و گاهی اوقات ممکن
است منتج به احساس پوچی و نا امیدی گردد. اما با بالارفتن مقدار مصرف آن،
لرزش و هیجانات بصورت انقباض و انبساط متوالی عضلات مشاهده می شوند. از
دیگر عوارض این ماده ایجاد هیجان، بیقرری، بیخوابی،اضطراب  و در بعضی موارد
جنون ناشی از مسمومیت می شود و در مورد اخیر فرد دچار توهمات ذهنی می گردد
و از حالات خود فریبی و خیالات بی اساس و اختلال در تشخیص زمان رنج می
برد. علاوه بر اختلالات فکری رفتاری،عوارض سمی خطرناک کوکائین شامل :آریتمی
قلبی ،اختلال در خونرسانی به قلب،انفارکتوس میوکارد،میوکاریت، نارسایی
احتقانی قلب، بیماری عضله قلب ، اسپاسم عروق مغزی و نخاعی ، خونریزی داخل
جمجمه ای ، قطع جریان آئورت، تجزیه فیبرهای عضلانی با نارسایی حاد کلیوی و
کبدی، بالا رفتن حرارت بدن ، انعقاد منتشره داخل عروق
(DIC) و بلاخره حملات صرع ممکن است در نتیجۀ تحریک سیستم عصبی مرکزی بوجود بیاید.


برخی
از محققین عقیده دارند که بیشتر مرگ و میر ناشی از کوکائین در اثر این
حملات می باشد که به نوبه خود منجر به کمبود اکسیژن در سلولهای مغزی می
گردد.


یکی
دیگر از این داروها آمفتامین است که جزو مهمترین محرکهای مغزی می باشد.
این داروها محرکهای مغزی قوی هستند که بعنوان داروهای کمکی نیروزا در طول
سالیان متمادی مورد مصرف قرار گرفته اند.و امروزه بنظر می آید که استفاده
از این داروها در رشته های مختلف ورزشی کمتر شده است.


واکنش
های جانبی روی سیستم اعصاب مرکزی که با مصرف این دارو حاصل می شوند
عبارتند از: اضطراب، بیخوابی،عصبانیت، ایجاد رفتارتهاجمی،نوعی خشونت،
بیقراری ،حالت جنون ،خود بزرگ بینی و توهمات ذهنی، لغوه ،گیجی، هیجان،
اغماء خونریزی های داخل جمجمه ای می باشد.


این
داروها همچنین باعث بروز تعدادی از پاسخهای فیزیولوژیک می شوند که از بین
آنها می توان به افزایش فشار خون افزایش تعداد ضربان قلب ، اتساع ریوی
ملایم، افزایش میزان متابولیسم بدن و افزایش در اسیدهای چرب آزاد پلاسما
اشاره نمود.


این
داروها از طریق اختلال در کار مکانیسم های تنفسی تنظیم کننده حرارت بدن
ورزشکاران را در معرض خطر بیماری گرمازدگی قرار می دند. افزایش دمای بدن
مشکل جدی برای ورزشکارانی می باشد که در محیط های گرم تمرین می کنند و این
مطلب تنگی عروق محیطی توسط دارو و در نتیجه عدم اتلاف گرما از بدن می باشد.
موارد مرگ گزارش شده ناشی از این دسته داروها بعلت خونریزی عروق مغزی ،
نارسایی حاد قلبی و بالا رفتن شدید دمای بدن بوده است.


ورزشکارانی
که آمفتامین ها را مصرف می کنند فکر می کنند قادر هستند دردهای ناشی از
صدمات ورزشی را نادیده بگیرند و از اینرو به مسابقه ادامه می دهندو بدین
ترتیب صدمه حاصله گسترش پیدا کرده و خطرات بیشتری برای آنان بدنبال خواهد
آورد.


دکتر زهرا تمدن نائب رئیس بانوان هیأت پزشکی ورزشی استان فارس


ارسال نظر

شما در حال ارسال پاسخ به نظر « » می‌باشید.