فعالیت بدنی منظم می‌تواند خطر ابتلا به بسیاری از بیماری‌های غیرواگیر از جمله بیماری‌های قلبی‌عروقی، دیابت نوع دو، چاقی، فشار خون بالا، پوکی استخوان، برخی سرطان‌ها و اختلالات خلقی مانند اضطراب و افسردگی را کاهش دهد. از نگاه پزشکی ورزشی، ورزش زمانی بیشترین اثر پیشگیرانه را دارد که متناسب با سن، وضعیت جسمانی، سابقه بیماری، سطح آمادگی فرد و اهداف سلامت او طراحی شود.

ورزش با بهبود عملکرد قلب و عروق، افزایش حساسیت به انسولین، کنترل وزن، تقویت عضلات و استخوان‌ها، کاهش التهاب مزمن و بهبود کیفیت خواب، بدن را در برابر بسیاری از بیماری‌ها مقاوم‌تر می‌کند. همچنین فعالیت بدنی منظم نقش مهمی در حفظ استقلال عملکردی، پیشگیری از ضعف عضلانی و کاهش خطر زمین‌خوردن در سنین بالاتر دارد.

نکته مهم این است که پیشگیری از بیماری‌ها لزوماً نیازمند تمرینات سنگین و پیچیده نیست. پیاده‌روی منظم، تمرینات قدرتی اصولی، حرکات کششی، تمرینات تعادلی و کاهش زمان نشستن، همگی می‌توانند در یک برنامه علمی و پایدار نقش مؤثری داشته باشند.

در نهایت، ورزش یک نسخه عمومی ساده نیست؛ بلکه اگر درست، ایمن و هدفمند تجویز شود، می‌تواند یکی از ارزشمندترین ابزارهای پزشکی برای ارتقای سلامت جامعه باشد. پزشکی ورزشی با پیوند علم تمرین و سلامت، مسیر حرکت از درمان‌محوری به پیشگیری‌محوری را هموار می‌کند.

دکتر هاجر سلیمی/ متخصص پزشکی ورزشی